In plaats van pigment op een oppervlak aan te brengen, ontstaat kleur van binnenuit, terwijl verweven tinten zich door de compositie verspreiden en ontvouwen. Deze geweven fragmenten worden aan elkaar genaaid tot picturale beelden die, eenmaal opgespannen op een raamwerk, het doek zowel als medium als onderwerp bevestigen, geëmancipeerd als een schilderachtig kunstwerk. Met deze handeling benadrukt de kunstenaar de autonomie van textiel, verwijzend naar zijn betekenis binnen de modernistische abstractie en tegelijkertijd traditionele hiërarchieën tussen ambacht en beeldende kunst ter discussie stellend. Door draad zowel oppervlak als beeld te maken, bevraagt zij uiteindelijk de aard van representatie zelf.